Dokumenty

Litania do błogosławionego Jana Pawł II

Kyrie eleison, Christe eleison, Kyrie eleison.
Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże - zmiłuj się nad nami.
Synu Odkupicielu świata, Boże - zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże - zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże - zmiłuj się nad nami.
Święta Maryjo - módl się za nami.

Błogosławiony Janie Pawle, módl się za nami
Zanurzony w Ojcu, bogatym w miłosierdzie,
Zjednoczony z Chrystusem, Odkupicielem człowieka,
Napełniony Duchem Świętym, Panem i Ożywicielem
Całkowicie oddany Maryi,
Przyjacielu Świętych i Błogosławionych,
Następco Piotra i Sługo sług Bożych,
Stróżu Kościoła nauczający prawd wiary,
Ojcze Soboru i wykonawco jego wskazań,
Umacniający jedność chrześcijan i całej rodziny ludzkiej,

Gorliwy Miłośniku Eucharystii,
Niestrudzony Pielgrzymie tej ziemi,
Misjonarzu wszystkich narodów,
Świadku wiary, nadziei i miłości,
Wytrwały Uczestniku cierpień Chrystusowych,
Apostole pojednania i pokoju,
Promotorze cywilizacji miłości,
Głosicielu Nowej Ewangelizacji,
Mistrzu wzywający do wypłynięcia na głębię,
Nauczycielu ukazujący świętość jako miarę życia,
Papieżu Bożego Miłosierdzia,
Kapłanie gromadzący Kościół na składanie ofiary,
Pasterzu prowadzący owczarnię do nieba,

Bracie i Mistrzu kapłanów,
Ojcze osób konsekrowanych,
Patronie rodzin chrześcijańskich,
Umocnienie małżonków,
Obrońco nienarodzonych,
Opiekunie dzieci, sierot i opuszczonych,
Przyjacielu i Wychowawco młodzieży,
Dobry Samarytaninie dla cierpiących,
Wsparcie dla ludzi starszych i samotnych,
Głosicielu prawdy o godności człowieka,
Mężu modlitwy zanurzony w Bogu,
Miłośniku liturgii sprawujący Ofiarę na ołtarzach świata,
Uosobienie pracowitości,
Zakochany w krzyżu Chrystusa,
Przykładnie realizujący powołanie,
Wytrwały w cierpieniu,
Wzorze życia i umierania dla Pana,

Upominający grzeszników,
Wskazujący drogę błądzącym,
Przebaczający krzywdzicielom,
Szanujący przeciwników i prześladowców,
Rzeczniku i obrońco prześladowanych,
Wspierający bezrobotnych,
Zatroskany o bezdomnych,
Odwiedzający więźniów,
Umacniający słabych,
Uczący wszystkich solidarności,

 

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata - przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata - wysłuchaj nas. Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata - zmiłuj się nad nami.


Módl się za nami błogosławiony Janie Pawle.
Abyśmy życiem i słowem głosili światu Chrystusa, Odkupiciela człowieka.

Módlmy się:
Miłosierny Boże, przyjmij nasze dziękczynienie za dar apostolskiego życia i posłannictwa błogosławionego Jana Pawła II i za jego wstawiennictwem pomóż nam wzrastać w miłości do Ciebie i odważnie głosić miłość Chrystusa wszystkim ludziom. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

(modlitwa posiada imprimatur Metropolity Krakowskiego, kard. Stanisława Dziwisz, z 12 kwietnia 2011 r.)
 

Statut Róż Żywego Różańca

 

STATUT RÓŻ ŻYWEGO RÓŻAŃCA ARCHIDIECEZJI PRZEMYSKIEJ

 

I. Nazwa

1.Róże Żywego Różańca jako Grupy Modlitewne, są ruchem o charakterze modlitewno-formacyjnym. W Kościele katolickim istnieją one na mocy zatwierdzenia papieża Grzegorza XVI z dnia 29 stycznia 1832 r. W archidiecezji natomiast istnieją i działają na mocy Synodu Archidiecezji Przemyskiej, który określa je jako zasłużoną instytucję dla inspiracji modlitewnej i apostolskiej (st. 79 Synodu) oraz niniejszego Statutu.

 

2. Nazwa „Róże Żywego Różańca” oznacza: wspólnotę wierzących zjednoczonych przy Matce Bożej Różańcowej przez gorliwą modlitwę polegającą na medytacji tajemnic zbawienia.

II. Cel

Członkowie Żywego Różańca mają na celu za pomocą wspólnej modlitwy:

  1. Troszczyć się o pomnożenie kultu Bożego;
  2. Starać się o dochowanie wierności Bogu w życiu codzien­nym;
  3. Dbać o wzrost duchowy należących do Róży;
  4. Troszczyć się o zbawienie wszystkich ludzi;
  5. Stawać w obronie wiary i Kościoła;
  6. Modlić się o jedność Kościoła i zjednoczenie chrześcijan;
  7. Włączać się w działania Kościoła lokalnego (różnego rodzaju dzieła pobożności, świadczenie miłości chrześci­jańskiej, troska o chorych, niesienie ratunku umierającym i działania mające na celu nawrócenie grzeszników, uwol­nienie dusz z ognia czyśćco­wego, oraz wyproszenie u Boga wszystkim ludziom wielorakich darów). (Zob. Jan XXIII, List Ap. do O. P. Peytona z r. 1963 i 1964).

 

III. Struktura:

  1. Grupami Róż Żywego Różańca w Archidiecezji Przemys­kiej kieruje Biskup Diecez­jalny przez wyznaczonego dusz­pasterza diecezjalnego, który wraz z powołanymi kapła­nami z poszczególnych archiprezbiteratów tworzą Archidie­cezjalną Konsultę Róż Żywego Różańca. Do Konsulty mo­gą także należeć kapłani kierujący poszczególnymi dzia­łami duszpasterstwa.
  2. W każdym archiprezbiteracie działa Konsulta Archiprezbi­teralna, na czele której stoi kapłan, będący członkiem Kon­sulty Archidiecezjalnej. W skład tej Konsulty wchodzą wy­znaczeni kapłani z poszczególnych dekanatów.
  3. Kapłan z dekanatu wraz z przedstawicielami świeckimi poszczególnych parafii (zelatorami), wyznaczonymi przez księży proboszczów, tworzą Konsultę Dekanalną. W spot­kaniach tej Konsulty mogą uczestniczyć także duszpasterze odpowiedzialni w poszczególnych parafiach za Róże Ży­wego Różańca.
  4. W parafiach działają Konsulty Parafialne, którymi kieruje ksiądz proboszcz, bądź wyznaczony przez niego dusz­pasterz. Składają się one ze wszystkich zelatorów Róż fun­kcjonujących w parafii. Spośród tej Konsulty ksiądz pro­boszcz wyznacza przedstawiciela do Konsulty Dekanalnej.

 

IV. Zadania

A) Zadania Duszpasterza Róż Żywego Różańca:

  1. Sam codziennie odmawia Różaniec i bardzo sobie ceni jego wartość;
  2. Zna swoją Grupę i rozwija w niej działalność dusz­pasterską;
  3. Przyjmuje członków do Żywego Różańca i dba o Księgę różańcową;
  4. Co kwartał wygłasza konferencję do wszystkich człon­ków Żywego Różańca, może im wyświetlać filmy różań­cowe, misyjne i inne;
  5. Prowadzi miesięczną zmianę tajemnic, zapowiada inten­cję modlitewną oraz odpusty różańcowe;
  6. Dba o rozwój, oprawę liturgiczną nabożeństw różań­cowych;
  7. Współpracuje z katechetami w celu przyjmowania do Żywego Różańca dzieci i młodzieży;
  8. Współpracuje z Duszpasterzem Dekanalnym, Archiprez­biteralnym i Diecezjalnym w dziele krzewienia różnych form modlitwy różańcowej.

B) Zadania Konsult:

  1. Bliska współpraca z Konsultą nadrzędną;
  2. Planowanie działań duszpasterskich na cały rok;
  3. Współodpowiedzialność za całokształt pracy Róż Żywego Różańca;
  4. Poszukiwanie sposobów ożywienia istniejących Róż;
  5. Inspirowanie do tworzenia nowych Róż;
  6. Organizowanie spotkań dwa razy w roku w celu zreali­zowania powyższych zadań.

C) Zadania Zelatora:

  1. Stara się o zaprowadzenie ducha wspólnoty wśród człon­ków swojej Róży poprzez wspólne spotkania w czasie nabożeństw, wyjazdy na rekolekcje formacyjne lub piel­grzymki do sanktuariów, spotkania towarzyskie;
  2. Zachęca członków do gorliwej działalności apostolskiej, zwłaszcza wśród chorych i ubogich;
  3. Czuwa, by Róża posiadała pełny skład – dwadzieścia osób. Jest to jeden z ważniejszych obowiązków zelatora;
  4. Pilnuje, aby Róża wypełniała zlecone sobie zadania apostolskie;
  5. Utrzymuje stałą łączność między Różą a odpowiedzial­nym kapłanem.

D) Zadania Członków Róż Żywego Różańca:

  1. Zasadniczym obowiązkiem jest odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca po wpisaniu się do Parafial­nej Księgi Róż Żywego Różańca;
  2. Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych;
  3. Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w nabożeństwach maryjnych;
  4. Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnoś­cią apostolską;
  5. Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika;
  6. Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modlitwach za spokój jego duszy.

 

Statut powyższy zatwierdzam na okres pięciu lat. Aprobata Statutu ulega przedłużeniu o ile zainteresowani nie wniosą o jego nowelizację.

(-) † Józef Michalik - METROPOLITA PRZEMYSKI
(-) ks. Józef Bar - KANCLERZ KURII

 

List pasterski Metropolity Przemyskiego na Adwent A.D. 2010

LIST PASTERSKI METROPOLITY PRZEMYSKIEGO NA ADWENT  A.D. 2010

 

Komunia czyli szczególna jedność z Bogiem

 

Drodzy Diecezjanie

 

Adwent jest okresem liturgicznego przygotowania na przyjście Chrystusa i na święta Bożego Narodzenia. Kościół chce, aby to przygotowanie odznaczało się pewnymi cechami. Pierwszą z nich zasugerował psalm responsoryjny, który śpiewaliśmy przed chwilą po pierwszym czytaniu:  Idźmy z radością na spotkanie Pana (Ps. 122), a więc nie w smutku, nie z opuszczoną głową i przygnębionym sercem, ale radośnie ruszajmy w duchową drogę, aby spotkać Emanuela – Boga z nami, który uwalnia od ciężarów grzechu, jest Zbawicielem. Warto tworzyć atmosferę radości; Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas niż wtedy, gdyśmy uwierzyli (Rz 13, 12).

Radość duchowa potrafi być twórcza, zwłaszcza jeśli towarzyszy oczekiwaniu na spotkanie kogoś, kto zapowiedział swe przyjście i dotrzyma słowa, ale nie wiemy kiedy przybędzie.  A tak właśnie będzie z przyjściem Chrystusa na sąd ostateczny: Czuwajcie więc…, bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie. (Mt 24, 44).

 

Nowy rok duszpasterski

W Adwencie rozpoczynamy także nowy rok duszpasterski, którego tematem jest Komunia z Bogiem .

Słowo „komunia” nawiązuje do zjednoczenia z Chrystusem w sakramencie Eucharystii. Przyjmujemy Ciało Chrystusa do serca oczyszczonego jego łaską dzięki Duchowi Świętemu, który ożywia  naszą wiarę i czyni ją wiarą Kościoła.

Sługa Boży Jan Paweł II często mówił, że w nadchodzących czasach nie wystarczy troska o zwyczajną zgodę czy jedność między wierzącymi, ale trzeba, żeby ta jedność członków Kościoła nabierała cech Komunii, czyli takiego zjednoczenia, które jest utożsamieniem wszystkich wierzących i każdego z nas z Chrystusem żyjącym w Kościele. Tak, że każdy kto spotka katolika, będzie mógł rozpoznać w nim człowieka prawdziwej wiary, a nawet więcej, od razu rozpozna w jego słowach, w jego pragnieniach  i w jego czynach - słowa Chrystusa, który żyje  i działa w Kościele. Czynić Kościół domem i szkołą komunii -  to zdaniem Papieża  - wielkie zadanie, jakie czeka nas w rozpoczynającym się tysiącleciu, jeśli chcemy pozostać wierni Bożemu zamysłowi, a jednocześnie odpowiedzieć na najgłębsze oczekiwania świata.  (JP II, Novo millennio ineunte, 43).

Realizm i piękno ewangelii wyraża się między innymi przez to, że Pan Jezus nie chciał odłączać wiary od codziennego życia, a miłość Boga czynił  nierozłączną od miłości człowieka (por. 1 J 4,20). Zatem i „komunia” z Bogiem według nauczania Kościoła ma natychmiast odniesienie do „komunii” z ludźmi. Nie można bowiem kochać Boga, którego się nie widzi i nienawidzić człowieka, który jest naszym bratem i dzieckiem Bożym, stworzonym na Jego obraz.

Mówiąc o komunii z Bogiem zdajemy sobie sprawę jak ważną rzeczą będzie wysiłek poznania Boga prawdziwego, czyli tego, którego nam objawił Pan Jezus, a nie tego, o którym mówią ludzie zwłaszcza tacy, którzy mają trudności w wierze, albo którzy utracili wiarę. Fałszywych proroków nie brakowało nigdy i nigdy ich nie zabraknie.

Naszym zadaniem będzie pokorne wgłębianie się w obraz Boga ukazanego w Piśmie świętym, aby poznawszy Go, stać się Jego uczniem i otworzyć się na zjednoczenie, utożsamienie z Nim zwłaszcza poprzez komunię Eucharystyczną.

Pamiętajmy jednak, że w dziełach duchownych a szczególnie w sakramentach działa  Duch Święty, wysłużony przez Chrystusa na krzyżu i dany Kościołowi w Wieczerniku dla życia w łasce i uświęcenia. A zatem i modlitwa do Ducha Świętego staje się szczególną pomocą w tworzeniu komunii z Bogiem.

Czy można – mówiąc o naszej relacji z Bogiem – pominąć sprawę świętowania niedzieli, którą nazywamy „dniem Pańskim”, a która często staje się dniem pustki duchowej czy obrazy boskiej? Warto więc na nowo uczynić niedzielę dniem modlitwy, dniem kontaktu z Pismem świętym, katolickim pismem i dniem rodzinnej więzi czy odpoczynku.

 

Chciałbym też zwrócić uwagę, że to Pan Jezus uczynił Kościół wspólnotą ludzi z Bogiem. On pierwszy  stał się nierozłącznym fundamentem tej naszej jedności z Bogiem, ale chciał także abyśmy zdążali do Niego przez osobisty wolny wybór, ale we wspólnocie z innymi wierzącymi oraz z wszystkimi ludźmi. Chrześcijanin dlatego nie może wykluczać innych od Chrystusa i nadziei zbawienia. Wprost przeciwnie, każdy z nas szanując wolną wolę innych pragnie jednak ewangelizować, przyprowadzać do Chrystusowej owczarni wszystkich ludzi. I dlatego modlimy się za misje, za zagubionych a szczególnie o nawrócenie grzeszników, aby nikt nie zginął w dniu sądu ostatecznego.

Skoro więc żyjemy we wspólnocie ludzkiej, to i zadania nasze łączą się z  wszystkimi ludźmi. Bierzemy od innych liczne dobra i ubogacać ich powinniśmy tym, co posiadamy. A przecież wielkim skarbem jest nasza wiara, odkrycie i posiadanie prawdy o Jezusie Bogu Miłosiernym, o Kościele – wspólnocie wierzących.

 

  Zalecenia na nowy rok duszpasterski.

 

            Aby nie pozostać na płaszczyźnie  teologicznych rozważań w nowym roku duszpasterskim starajmy się pogłębiać naszą komunię z Bogiem i ludźmi poprzez:

  1. Większą więź kapłańską w poszczególnych dekanatach (pamiętając, ze kapłaństwo powszechne ludu Bożego i kapłaństwo służebne ma początek  w chrzcie świętym i buduje jedną rzeczywistość Kościoła).
  2. Należy zachęcać do biblijnej  formacji stowarzyszeń, grup modlitewnych i wspólnot duszpasterskich, istniejących w parafii.  Jednocześnie, co trzy miesiące w najbliższym roku, wszystkie grupy powinny odbyć wspólne spotkanie formacyjne w obecności i pod kierunkiem Księdza Proboszcza, aby omówić i przemodlić jeden z tematów roku duszpasterskiego „Komunia z Bogiem”. (Ksiądz Proboszcz  poda termin najbliższego spotkania, które będzie poświęcone  tematowi)

- Co buduje a co rozbija komunię z Bogiem?

- Jak ubogich i oddalonych włączyć do przeżywania  komunii?.

- Relacje charyzmatu poszczególnych grup kościelnych do wspólnych fundamentów komunii kościelnej.

  1. Komunię z Bogiem buduje łaska Boża i wolna wola człowieka, wyrażająca się poprzez modlitwę. Wyrazem tej jedności powinna być codzienna, wspólna modlitwa w rodzinie.
  2. Jako kolejne wskazanie oparte o potrzebę znajomości katechizmowych prawd wiary, pragnę zalecić, aby w każdym kościele naszej archidiecezji, przez cały najbliższy rok wierni odmawiali pacierz katechizmowy, rozpoczynając go na kilka minut przed Mszą świętą (chyba, że są śpiewane Godzinki do NMP lub odmawiany różaniec). Zwłaszcza jednak proszę zwrócić uwagę, aby był to pacierz poszerzony, zawierający 10 przykazań Bożych, 5 przykazań kościelnych (nowa wersja!), 7 sakramentów św. i główne prawdy wiary. Chodzi bowiem o przypomnienie i stworzenie podstaw wiedzy religijnej, bez której nie ma  właściwej formacji. Księża Proboszczowie mogą wyznaczyć animatorów modlitwy, zaopatrując ich w tekst pacierza katechizmowego do odmawiania także w kościołach filialnych.

Matce Najświętszej, zjednoczonej  ze Słowem Boga, które stało się Ciałem, polecam Was Wszystkich Drodzy Diecezjanie, a na radosny trud pogłębiania wiary błogosławię: w Imię ojca i Syna i Ducha Świętego.

 

Wasz Arcybiskup

+ Józef Michalik

Subskrybuje zawartość